Ve Ayna Kırıldı – Agatha Christie

 

Agatha Christie’nin eserlerini okudukça insanın aklına hep aynı soru geliyor: Bu kadın nasıl bu kadar zekice kurgular yaratabiliyor? Ve Ayna Kırıldı da bu sorunun cevabını vermek için oldukça uygun bir örnek. Kitap, Christie’nin karakter yaratmadaki ustalığını ve gerilimi yavaş yavaş yükseltme becerisini net bir şekilde gösteriyor.

Hikâye, bir aile çevresinde gelişen sırlar ve gizemler üzerine kurulmuş. Christie’nin klasik üslubu burada da kendini hissettiriyor; her sayfada küçük ipuçları bırakıyor ve bir yandan okuyucu, diğer yandan karakterler bu ipuçlarını çözmeye çalışıyor. Benim en çok ilgimi çeken şey, Christie’nin karakterlerin psikolojisini öyle detaylı ve doğal bir şekilde çizmesi ki, olay örgüsü ne kadar karmaşık olursa olsun, karakterler hep gerçekçi kalıyor.

Kitapta birkaç tahmin edilebilir an olsa da, Christie’nin beklenmedik sürprizleri okuyucuyu her defasında şaşırtıyor. Özellikle sonlara doğru tüm parçaların birleştiği an, okurken insanın “Vay be!” demesine neden oluyor. Kimi zaman sakin ve sessiz ilerleyen bir anlatımı var; ama sabırlı olan okuyucu için bu, gizemi çözmenin keyfini katlıyor.

Açıkçası bu kitap bana Christie’nin sadece polisiye değil, aynı zamanda insan ruhunu gözlemleyen bir yazar olduğunu bir kez daha hatırlattı. Kitabı bitirdikten sonra kendime sordum: “Ben de tıpkı karakterler gibi sırların içinde kaybolmuş muydum?” İşte Christie’nin gücü burada yatıyor; okurunu hikâyenin bir parçası haline getirebilmek.

 “Her ailenin sırları vardır; önemli olan hangilerinin gömülü kaldığıdır.”

 “İnsanın en büyük düşmanı, çoğu zaman kendi zihnidir.”

 “Bir ipucu ne kadar küçük olursa olsun, doğru gözler onu fark edebilir.”

 “Gerçekler aynalar gibi kırılır; parçaları bir araya getirene kadar hiçbir şey net değildir.”

 “Kimse tamamen masum değildir; herkesin içinde bir gölge vardır.”